به باور گذشتگان برای انجام هر کاری از جمله رفتن به چنین سفر مهمی باید زمان سعد و نحس تعیین میشد. بر این اساس اقدام به «ساعتدیدن» میکردند تا مشخص شود چه روز و ساعتی عازم شوند. در برخی شهرهای ایران رسم چنان بود که صبح دوشنبه، شب چهارشنبه و پیش از نماز جمعه به سفر نمیرفتند. گاهی هم تعیین سعد و نحس روز حرکت سفر با مراجعه به تقویمهایی که بر اساس صورفلکی قدیم تنظیم شده بود انجام میشد. رسمی که این روزها با توجه به برنامهریزیهای گسترده سازمانهای مرتبط برای اعزام مسافران دیگر اجرا نمیشود.