در ایران تصمیم‌ها گم نمی‌شوند، مسئول آنها ناپدید می‌شود. و تا زمانی که میان قدرت واقعی تصمیم‌گیری و مسئولیت عمومی آن پیوند روشنی برقرار نشود، پرسش «واقعا چه کسی تصمیم می‌گیرد؟» نه یک سؤال ساده سیاسی، بلکه یکی از بنیادی‌ترین مسائل حکمرانی در ایران باقی خواهد ماند.

جلال شرق، ابراهیم افشاری، در جنگ‌های جدید، همیشه برنده کسی نیست که محکم‌تر ضربه می‌زند؛ گاهی برنده کسی است که ریتم بازی را تعیین می‌کند. تعبیر «رقص ظریف» مقامات آمریکایی درباره ایران، بیش از یک استعاره و تصویری از جنگی است که در آن اقتصاد، انرژی، تهدید، مذاکره و ذهن‌ها همزمان به میدان آمده‌اند. سؤال […]

دلنوشته‌ای از یک زائر؛ از حرم امام رضا(ع) تا حرم امام حسین(ع) «اَلسَّلامُ عَلَیْکَ یا عَلِیَّ بْنَ مُوسَی الرِّضَا…» ماجرا از حرم امام رضا(ع) شروع شد؛ جایی که میان ازدحام زائران، گوشه‌ای نشسته بودم و در حال و هوای خودم زیارت می‌کردم. دلم پر بود و حرف‌هایی داشتم که فقط می‌توانستم با امام رضا(ع) در […]

جلال شرق، ابراهیم افشاری- اگر در قرن بیستم قدرت در انحصار رسانه‌های بزرگ بود، در قرن بیست‌ویکم قدرت در اختیار کسانی است که می‌توانند ادراک عمومی را شکل دهند؛ به همین دلیل، خبرنگار امروز صرفاً راوی واقعیت نیست؛ او معمار اعتماد، مهندس معنا و یکی از بازیگران اصلی امنیت شناختی جامعه است. جهان رسانه در […]

از نگاه آمریکا و کشورهای منطقه، اوکراین می تواند نقش یمن حوثی را علیه ایران بازی کند و به اهرم فشار علیه تهران تبدیل شود.

  جلال شرق، در پی انتشار یادداشتی با عنوان «نماینده‌ای برای امروز یا معمار فردای شهرستان؟» اینجا بخوانید جوابیه ای  از سوی روابط عمومی دفتر نماینده شهرستان آستانه اشرفیه و بندر کیاشهر به تحریریه جلال شرق ارسال شده که متن کامل جوابیه چاپ و انتشار می یابد. ⭕️ توضیحات روابط عمومی دفتر نماینده مردم آستانه‌اشرفیه […]

وقتی چنین فردی حذف می‌شود، جامعه می‌فهمد چیزی بیش از یک برنامه صدا ‌و سیما را از دست داده. می‌فهمد این نشانه‌ی یک بن بست تجربه شده است و‌ وقتی او‌ به استیصال می‌رسد جامعه درماندگی خودش را در آن می‌بیند!

جلال شرق، در سیاست، گاهی آنچه دیده می‌شود، با آنچه مردم نیاز دارند، یکسان نیست. آسفالت یک جاده دیده می‌شود، اما بیکاری یک جوان کمتر به چشم می‌آید. افتتاح یک پروژه عمرانی خبرساز می‌شود، اما تعطیلی یک فرصت سرمایه‌گذاری، بی‌سروصدا از کنار افکار عمومی عبور می‌کند. اکنون بیش از چهار سال از حضور نماینده مردم […]

اهمیت قبول قطعنامه ترجیح واقع گرایی بر آرمان خواهی و دور اندیشی به جای توقف در گذشته بود البته در حال حاضر هم نمی توان با استناد به آن توصیه کرد همان رفتار تکرار شود، چون این کار انجام و یادداشت تفاهم امضا شده، آن هم بعد از ترور رهبری و فرماندهان و کشتن شهروندان عادی.

برای سیاستگذاران امروز ایران، این وضعیت یک راهبرد انتخاب شده آگاهانه است. در حالی که صلح می تواند آنها را از بازی خارج کرده و قدرت داخلی را نیز کاهش دهد.

سناریوی سوم ، کمی پیچیده تر است و آن، جلب توجه و تمرکز قوای دفاعی ایران به جنوب کشور است تا احزاب مسلح و تجزیه طلب کردی -که سال هاست در شمال عراق در آب نمک خوابانده شده اند- در اقدامی غافلگیر کننده، وارد استان های آذربایجان غربی و کردستان شوند و دست به اقدامات تروریستی و اشغال برخی مناطق مرزی بزنند و همزمان، هسته های خفته آنها در داخل کشور، فعال شوند و شرارت کنند.

بازی همین قدر ساده است: همان‌گونه که در زمین فوتبال تلاش شد/می‌شود قواعد را به سود خود تغییر دهند، در عرصه جهانی نیز بارها شاهد بوده‌ایم که "تحریم"، "مداخله نظامی"، "جنگ" و "فشار اقتصادی" تحت لوای نام‌هایی چون "حفظ امنیت"، "دفاع از آزادی" یا "نظم مبتنی بر قواعد" توجیه و در خدمت منافع قدرت‌های بزرگ به کار گرفته شده‌اند.