فرزندخواندگی در ایران به‌عنوان یکی از مهم‌ترین راه‌حل‌های حمایت از کودکان بی‌سرپرست یا بدسرپرست، با مشکلات و چالش‌های جدی مواجه است که مانع از تحقق کامل اهداف انسانی و اجتماعی آن شده است. با وجود تصویب قانون حمایت از کودکان بی‌سرپرست و بدسرپرست در سال ۱۳۹۲، روند اجرایی این قانون همچنان با موانع متعددی همراه است که موجب می‌شود بسیاری از کودکان مستحق حمایت، همچنان در مراکز بهزیستی بمانند. این موانع شامل مشکلات قانونی، نگرش‌های فرهنگی، و ضعف سیاست‌گذاری‌های حمایتی است که نیاز به بازبینی و اصلاح جدی دارند.