جشنواره شکرانه برنج، در بندر کیاشهر به پاس فرهنگ بومی و رنج نهفته در هر خوشه برگزار شدجشنو
جلال شرق، در هر دانهی برنجی که بر سر سفرههایمان نقش میبندد، داستانی طولانی از رنج، صبر و امید نهفته است. از روزی که شالیکار زمین را برای کشت آماده میکند، تا لحظهای که نشاءهای کوچک با دستان پر از مهر و خستگی در دل خاک جای میگیرند، و سپس آبیاری، وجین و مراقبت مداوم در برابر آفات و بلایای طبیعی، همگی فصولی از یک رمان طولانی به نام «زندگی کشاورزی» هستند.
در طول روزها زیر تابش خورشید و گاه در میان بارانهای بیامان، کشاورز ایرانی با عزمی راسخ، دانههای امید را در دل شالیزار میپروراند. این زحمت طاقتفرسا، علاوه بر تولید یک محصول و کسب روزی حلال، هویت، فرهنگ و ستون فقرات معیشت بسیاری از خانوادههاست
. فصلی از کشاورزی که با نگرانی از چگونگی کاشت و پرورش آغاز میشود و با برداشت محصول به اوج شکرگزاری میرسد.
همزمان با پایان فصل برداشت این محصول حیاتی و در ایام پربرکت هفته وحدت، بندر کیاشهر میزبان نخستین جشنواره شکرانه برنج» میزبان شد.
این جشنواره، بهانهای بود برای قدردانی از دستان پرتوان کشاورزان؛تلاشی زیبا برای پیوند دلهای مردم، پاسداشت فرهنگ بومی منطقه و ایجاد فضایی برای شادی، مشارکت و وحدت اجتماعی.
غروب روز پنجشنبه، بندر کیاشهر غرق در شور و حال ویژهای بود. پیادهراه فرهنگی گردشگری با نوای دلنشین موسیقی محلی آمیخته شده بود و بوی دلپذیر برنج تازه از غرفههایی که محصولات بومی را عرضه میکردند، در فضا میپیچید.
مردم از شهرهای مختلف، برای شرکت در این آیین شکرگزاری و همدلی، خود را به این بندر زیبا رسانده بودند تا شاهد تجلی پیوند عمیق انسان با طبیعت و محصول تلاش بیوقفهاش باشند.
در میان غرفهها، کشاورزان با لباسهای محلی ایستاده بودند؛ برخی محصول خود را عرضه میکردند، برخی با مهمانان گفتگو میکردند.
یکی از کشاورزان، با چهرهای آفتابسوخته و لبخندی آرام گفت:این جشن به شکرانه برداشت محصولاتمان است؛ محصولی که در پی یک سال زراعی با جان و دل پرورش دادیم. به حمدالله توانستیم آن را برداشت کنیم و حالا وقت شکرگزاریست
کشاورز دیگری که غرق در شوق تماشای نمادین مراحل برداشت برنج بود گفت:خوشحالیم از برداشت محصول، اما انتظار داریم که محصولمان خوب بفروش برسد.
یکی دیگر از حاضرین در ادامه حرفش افزود:سختیهای یک سال زراعی را فقط وقتی میتوانیم فراموش کنیم که حاصل آن برای خانوادهمان آرامش بیاورد
وی با تأملی بر صحبتهای کشاورزان حاضر که در حال شادمانی در این جشن بودند، امید و انتظار به آیندهای روشنتر برای فروش دسترنجشان موج میزد.
جشنوارههای بومی، بذر انسجام اجتماعی را میکارند
سعید فدایی با اشاره به اهمیت برنج در این منطقه اظهار کرد:برنج برای مردم منطقه، علاوه بر تولید و کسب روزی حلال، بخشی از زندگی، فرهنگ و خاطرات جمعی آنها است.
شهردار بندر کیاشهر جشنواره برنج را فرصتی ارزشمند برای گردهمایی مردم و خلق فضایی سرشار از همدلی و اتحاد در این بندر تاریخی دانست و افزود:جشنوارههای بومی و محلی، افزون بر معرفی ظرفیتهای فرهنگی و اقتصادی منطقه، نقش مهمی در تقویت انسجام اجتماعی دارند و میتوانند زمینهساز توسعهای پایدار و متکی بر مشارکت مردمی باشند
جشنواره شکرانه برنج، آیینی برای احیای سنت گذشته و ایجاد نشاط اجتماعی
حاتم پورباقری، رئیس شورای شهر بندر کیاشهر، با اشاره به اهمیت برگزاری چنین آیینهایی گفت:جشنواره برنج، ترویج فرهنگ آیینهای سنتی و قدردانی از خدای متعال بابت نعمات الهی است.
وی افزود: این رویداد، شور و نشاط اجتماعی را در میان مردم زنده میکند و امیدواریم چنین جشنوارههایی بهصورت مستمر و با عناوین مختلف در شهر بندری کیاشهر برگزار شود.
بندرکیاشهر، بندری برای شکرگزاری و همدلی
رحمت حیدرینژاد، با بیان اینکه بندر کیاشهر شهری در کنار ساحل با مردمان خونگرم است، از شهردار و شورای اسلامی بهمنظور برگزاری چنین جشنوارهای تقدیر و تشکر کرد.
فرماندار آستانه اشرفیه افزود:فراهم کردن فضا و میزبانی مردم از سراسر کشور جای تحسین دارد. مردم ضمن لذت بردن از برنامههای مفرح این جشنواره، از نزدیک با برداشت برنج که با رنج کاشته و با رنج نیز برداشت میشود، آشنا شدند و دیدند که چگونه مردم در طی سالیان سال این برنج را حفظ کرده و در تاریخ ماندگار کردند تا نسلها از آن بهرهمند شوند.
این جشنواره با اجرای موسیقی محلی توسط هنرمندان استانی و کشوری، برپایی نمایشگاه نقاشی، عرضه محصولات و دستسازهها، و اهدای جوایز به کودکان برگزیده که در بخشهای مختلف جشنواره مشارکت داشتند، همراه بود.
همچنین مهمانان از سراسر کشور فرصت یافتند تا مراحل سنتی برداشت و خرمنکوبی را از نزدیک تجربه کنند؛ تجربهای زنده که نسل جوان را با سختیها و زیباییهای کشاورزی سنتی آشنا کرد.
جشنواره شکرانه برنج در بندر کیاشهر، فراتر از یک آیین محلی، بازتابی از پیوند عمیق انسان با خاک، فرهنگ و همدلی بود.
این رویداد نهتنها رنج پنهان در هر خوشهی طلایی را به چشم آورد، بلکه نشان داد چگونه میتوان با تکیه بر سنتهای بومی، نشاط اجتماعی را زنده کرد و نسلهای آینده را با ارزشهای زیستی و فرهنگی این سرزمین آشنا ساخت.
دیدگاهتان را بنویسید