آستانهاشرفیه، روزی نامی ملی در کشاورزی ایران و به عنوان قطب تولید محصولات استراتژیک یکی از ظرفیتهای اقتصادی استان گیلان بشه شمار میرفت که امروز ضعف مدیریت و روزمرگی اداری، این برند ریشهدار را به حاشیه رانده است.
به گزارش جلال شرق به نقل از آستانخبر؛ در گذشته نهچندان دور، آستانهاشرفیه برند ملی بادامزمینی و برنج بود. جشنوارههای محلی با مشارکت کشاورزان، هنرمندان، و فعالان اقتصادی، فرصتی برای معرفی توانمندیها، ایجاد نشاط اجتماعی و رونق گردشگری کشاورزی فراهم میکرد. اما در دو سه سال اخیر، روزمرگی مدیریتی، نبود برنامهریزی منسجم و ضعف در پیگیری سیاستهای توسعهمحور باعث شده این ظرفیتهای بومی به حاشیه رانده شوند.
رئیس جهاد کشاورزی شهرستان رشت اخیراً اعلام کرده که «دومین جشنواره بادامزمینی و برنج با هدف معرفی ظرفیتهای کشاورزی، برندسازی محصولات محلی و حمایت از تولیدکنندگان، روز چهارشنبه ۲۱ آبانماه در روستای لیچاه بخش لشتنشا برگزار میشود.» و این در حالی است که هر دو محصول یادشده، از محصولات استراتژیک و شاخص شهرستان آستانهاشرفیه محسوب میشوند؛ منطقهای که سالها بهعنوان قطب اصلی تولید بادامزمینی و برنج کشور شناخته میشد و جشنوارههای بومی آن نقشی مهم در برندسازی و معرفی ظرفیتهای محلی ایفا میکرد.
در حالیکه شهرهای همجوار یکییکی در حال تصاحب جایگاه «برند تولید» هستند، مدیران آستانه همچنان درگیر بخشنامه و آییننامهاند؛ مدیریتی که در بهترین حالت، مجری دستور است نه خالق مسیر.رویکردی که بهجای توسعه، روزمرگی را نهادینه کرده و شور و نشاط اجتماعی را از چهره شهرستان زدوده است.
قطعاً این غفلت تنها یک مسئله فرهنگی نیست، بلکه ضربهای به هویت اقتصادی و اجتماعی شهرستان آستانهاشرفیه است. کشاورز وقتی میبیند محصولش دیگر در سطح ملی بازتاب ندارد، انگیزهای برای ماندن در زمین و توسعه ندارد. برند شهری بدون تداوم آیینها و جشنوارهها به تدریج فراموش میشود و این همان اتفاقی است که امروز در آستانهاشرفیه شاهد آنیم.
آستانهاشرفیه برای بازگشت به جایگاه واقعی خود به مدیرانی نیاز دارد که از روزمرگی عبور کنند و به اهمیت آیینهای بومی در اقتصاد محلی ایمان داشته باشند. برندسازی کشاورزی بدون پشتوانه فرهنگی ممکن نیست و غفلت از این پیوند، آینده تولید را تهدید میکند.
بیتفاوتی امروز مدیران، فراموشی فردای آستانهاشرفیه را رقم میزند. شهرستانی که روزی برند ملی بود، امروز در ایستگاه بیعملی گرفتار شده است. اگر تصمیمی تازه گرفته نشود، باید پذیرفت که آستانه نه در زمین، که در ذهنها نیز از رقابت حذف خواهد شد و باید بدانیم برند، با شعار نمیماند؛ با برنامه، باور و حضور میماند.
دیدگاهتان را بنویسید