جاییکه برگ درخت توت از نان شب هم واجبتر است، فصل «کجچینی» فرامیرسد؛ آیینی که در دل خود سنت، همدلی، خوراک، کار، آواز و قصه را یکجا جای داده است؛ روزی برای چیدن پیلههای تر ابریشم، اما در باطن، روز جشن روستاییان و تقدیس تلاشهایشان در دل باغهای سبز و خاموش.